تبلیغات اینترنتیclose
پیچک ( عبدالعلی ادیب برومند)
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

قطعه حسود

**

فغان زان بد اندیش مرد حسود

که فرساید از غم یرو جان خویش

زدرد حسد جسم و جان کاسته

فرو مانده در فکر درمان خویش

از این درد پیوسته پیچید به خود

چو کِرمی که گم کرده سامان خویش

به محسود دشنام دارد روا

ندارد زبان را به فرمان خویش

حسد را که بر روح تن دشمن است

همی پروراند بدامان خویش

کسی گر نبود از حسد بر کنار

خود از نفس خود ساخت زندان خویش

 

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/page/3/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند2, | بازديد : 322

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

 

 

.به مناسبت هفتم آبانماه روز جهانی کورش این قصیده

 را که سروده شاعر ملی ایران استاد ادیب برومند است را

منتشر می کنیم.

**

درود به کورش

**

به گیتی بسی شهریار آمدند
 که با یک جهان اقتدار آمدند

از آغازِ تاریخ تا این زمان
 بسی گونه ‏گون شهریار آمدند

گروهی ستایشگرِ خویشتن
ز خودکامگی نابکار آمدند!

گروهی ستمگستر و سنگدل
به خونخوارگی در شمار آمدند

هزاران تن از بندگانِ خدای
 به آسیبِ آنان دچار آمدند

چو درّنده حیوان به خونبارْ جنگ
پیِ صیدِ ننگین شکار آمدند

گروهی به هنجارِ غارتگری
 سبکتاز و چابکسوار آمدند

شماری به نستوده کردارِ زشت
ز دربارِ شاهی به‏بار آمدند

گروهی به کشورمداری مدیر
 ولی از شرف برکنار آمدند

شماری دگر حامیِ مرز و بوم
ولی بهرِ کشتار، هار آمدند

که ‏را دانی از جمله شاهانِ پیش
که چون کورشِ نامدار آمدند

گرانپایه کورش گرانمایه شاه
جهانیش مدحت‏گزار آمدند

حقوقِ بشر را چو شد پایبند
به شکرش هزاران هزار آمدند

به اقوامِ مغلوب ورزید مهر
وِرا زین سبب خواستار آمدند

ببخشود بر هرکه پیروز گشت
وَ زین رو وِرا دستیار آمدند

به همراهی‏ اش گاهِ جنگ و نبرد
سراسر همه جانسپار آمدند

نپیمود جز راهِ همبستگی
بر آنان که از هر دیار آمدند

به هر تیره‏ای مهربانی فزود
گر از روم و گر از تتار آمدند

به هرکیش ودین چشمِ حرمت گشود
سویش جمله با زینهار آمدند

چنین بود آن مردِ پاکیزه کیش
که خلقش همه دوستار آمدند

سزد  گر به کورش درود آوریم
که خلقی از او کامکار آمدند

بود روزِ کورش بسی دلفروز
کز او جمله امّیدوار آمدند

در این روزِ ملّیِ ایران، «ادیب»
 جوانان همه شادخوار آمدند


 آبانماه ۱۳۸۷ –

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/page/3/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند2, | بازديد : 269

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |


 


شعر,كتاب گلهاي موسمي

شبستان وفا


**


.از شبستان وفا نور صفا می بارد

نه عجب کز دل ما برق جلا می بارد

دل چون آینه داریم و ز بی مهری چرخ

از فلک بر سر ما سنگ جفا می بارد

برگ برگش همه اوراق دل خونی ماست

در چمن هر چه گُل از باد صبا می بارد

ابر غم بر سر ما سایه فکن شد، باری

من چه گویم که چه بر خانه ما می بارد

بازتابی ست ز خوش باوری و ساده دلی

هر بلایی که به ارباب صفا می بارد

سایه خودسری و کبر و ریا بر سر ما

تیره ابری است کز آن خبط و خطا می بارد

هر که عبرت نگرفت از بر ایام، ادیب

بر سرش ابر مصیبت بسزا می بارد

 

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/page/2/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند2, | بازديد : 189

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

 

 

شعر,كتاب پژواك ادب

**

بد حادثه


**
.نیست کس را سر شورى و نشاط و طربى

که ز هر گوشه بلند است نواى تعبى

تابِ گفتن نبود تا سخن آید به زبان

ماهیانیم که در تابه به تابیم و تبى

ساعت امروز مگر زمزمه پرداز غم است

که رسانده است به هر ثانیه جانى به لبى

عصبى حالت و بى‏برگ و نوا مرد و زن‏اند

که نه بر تن قصبى[۱] ماند و نه بر جا عصبى

در کف ظلم به جان نیست کسى را ز نهار

تا رساند ز بدِ حادثه روزى به شبى

جمله ظالم صفتان داعى انصاف شدند

«احمد»ى کو؟ که به هر جاست یکى «بولهب»ى

اى خداوندِ سبب ساز در این ورطه غم

مگر از بهر دل ما تو بسازى سببى

چه کنى یاد هنرمند و ادیبى کامروز

نه نشان از هنرى هست و نه نام از ادبى

 

عبدالعلی ادیب برومند

**

[۱]. قصب: پیراهن


 http://www.adibboroumand.com/page/2/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند2, | بازديد : 268

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

 

شعر,كتاب گلهاي موسمي


لاف درویشی


**
هر کرا دیدم درین دورِ زمان دل ریش بود
.گر نه از بیگانگان دل ریش بود از خویش بود

هرکه بیشش فکرِ دنیا زودتر مویش سپید
آری آری هرکه بامش بیش برفش بیش بود

دل همی نالد زِ جورِ آن بتِ پیمان گسل‌
کو زدی لافِ مسلمانی و کافر کیش بود

دل منه بر هر درِ باغی که بنمایند سبز
گرگ را دیدم که گاهی در لباسِ میش بود

شمع ازآن سوزد که او را تا سحر زنهار نیست‌
بود روشن دل کسی کو عاقبت‌اندیش بود

آن حریفِ تیره‌دل کو لافِ درویشی زدی‌
تجربت کردیم و روشن شد که نادرویش بود

زهر غم گر نوش کردی ای دلِ خونین منال‌
کو گلی کز قرب خاری بی‌نصیب از نیش بود؟

همچو شمعی کز نهیبِ باد لرزد شعله‌اش‌
مجلس افروزی ما همواره با تشویش بود

گرچه هر دم کم شد از دورانِ هستی لحظه‌ای
لیک هر ساعت فشارِ عمر بیش از بیش بود

تا مه و خور بود تابان بر دلِ گردون ادیب‌
عاشقان را دل زِ جور ماهرویان ریش بود

 

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/page/2/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند1, | بازديد : 276

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |



چشمه دامغان

**

.شنیدم که یک چشمه در دامغان

 به دامان کوهی است مینو نشان

دلارای و شفاف و آئینه گون

همش تابناکی ز گوهر فزون

گوارنده آبی که جوشد در آن

تو گویی که دارد زکوثر نشان

گر افتد در این چشمه چیزی پلید

که در آبش آلایش آرد پدید

به ناگه خروشد یکی تند باد

کز آن صرصر(۱) عاد(۲) آید به یاد

فتد هول از این باد آشوبناک

به تن ها و جان ها ز بیم هلاک

خروشد همی هر زمان بیشتر

کند خلق را وحشت اندیش تر

پی چاره جویی از این رویداد

ز بهر عنان گیری تند باد

بباید شدن سوی آن چشمه سار

به تنظیف او دست بردن به کار

***

در این داستان هست رازی نهان

که باشد عیان ، پیش راز آگهان

که گر در دیاری ز بد کارگی

تباهی فزاید به یکبارگی

فساد افکند چنگ در خلق و خوی

نماند به باغ شرف رنگ و بوی

فرود آید آنجا بلایی بزرگ

پدید آورد لطمه های سترگ

نماند در آن خطّه آباد بوم

شود آشیان بستِ(۳) بومان شوم

مگر خلق از آن وقعه گیرند پند

دگر گونه سازند راه و روند

 

عبدالعلی ادیب برومند

**

 

۱- صرصر : باد تند

۲- عاد: نام یکی از قبایل قدیمی عرب

۳- آشیان بست: آشیان ساخته شده

**

http://www.adibboroumand.com/page/2/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند1, | بازديد : 169

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |


عید سعید غدیر

**


.روزعیـدست ای خوشا انکو بکف ســـاغرگرفت

ســــاغریــــاقوت رنگ از بــــاده ی احمرگرفت

ای خوش آن رندمسلمــــانی که بی ترس ازگناه

از کف ترسانگـاری،لاله گـون ســـــــاغرگرفت

ای خوش آن کــــــو از سرمستی بعشرتگاه ناز

پـای کوبــــان، دست افشــــان، طــرۀ دلبرگرفت

ای خوش آن کــــو باده ازجام ولایت نوش کرد

وزخـُــم وحـدت، شراب نـــاب جــانپرورگرفت

ای خــوش آن دانــــا سخنور کــــزپی مدحِ امیر

در کـف ازشوق و ارادت خـــــامه و دفترگرفت

آن امیــرمؤمنـــــــان کشـورگشـــــای ملک دین

آن کــــــه بـــــا نیروی تقــوا، قلعـــۀ خیبرگرفت

آن کـــه پولادینـه عزمش همره ایمــــان وعشق

بــس قلاع آهنیــــن بــی عـُــــــدت ولشکرگرفت

سینه هـــا بشکــافت از اوهــــام و پهلوها زکفر

چـــون به دست دیـــن وتقـــوا دستۀ خنجرگرفت

آن خـــدیو هـــردوعـــــالم کـــزگــروه خسروان

چـــــاکرانی درجهـــانگیری چـــو اسکندرگرفت

آن کـــه زیورهـــــای دنیـــائی بدونان واگذاشت

وز جـــوانمـردی و دانش بـرتــرین زیـورگرفت

آن کـــــه انگشتــان مشکـیـنـش زکلک مشکبار

پرده از رخســـاره ی فضــل و بلاغت برگرفت

آن کـــــه گـــــــاه خردســـالی فکربکرصائبش

خــــرده بــــــــرانــدیشــۀ پیــران دانشـورگرفت

آن کــــــــه درجمع خطیبـــان دلنشین گفتار وی

سبقت از نطق سخـن سنجــــان نـــــام آورگرفت

آن جکیم ژرف انــــدیش آن کــــه بحــرفکرتش

خـُـرده بـــــــر گسترده اقیانوس پهنـــــاورگرفت

لرزه بــــــر تخت شهنشــاهـــان نـــــام آور فتاد

هــرگــــــه آن مردسخندان جـــای بر منبرگرفت

راه و رسم صفدری شد آشکــــــــار از شیرحق

چون بدست آن ذوالفقـــارخونفشــان حیدرگرفت

هــم در آن هنگـــام کــــوتیغ انــــدرآورد از نیام

در صف جنگــــاوران، هنگامه ی محشرگرفت

جـــان فــدای آن مـــروت پـــروری کز مهتران

از ره مــــــــــــــــــردانـگی، داد دل کهتـرگرفت

جـــان فــدای آن عــدالـت گستـری کــز جابران

داد مظلـومــــــان، بکـــــام مــردم مضطرگرفت

جـــان بـــــه قـربــــــان سر آن پیشوای دین پناه

کـــــــز وجــودش پیکـــراسلام زیب و فرگرفت

***

در چنین روزی پیمبــر(ص) بــــــرسرخمّ غدیر

شـــاه مردان را چـــو زرّین افسری برسرگرفت

گفت، بـــا حضار مجلس هرکــه را من سرورم

در غیــــاب مـن«علی» را بــایدش سرورگرفت

هـــــر کـــــــه مهـر او گـزیند، برگزیند مهرمن

وآن که دل برداشت ازمهرش دل ازمن برگرفت

بـــارالهـــا خصم باش آنراکـه او دشمن شناخت

کـردگــــارا یــــار باش آنرا که او یــــاور گرفت

ایـــن وصیت کــــرد پیغمبـــــر پی اکمـــال دین

چـون ز حــق دستــورِ این پیغــام یزدانفر گرفت

آری آری مجری اسلام جـــــــــز حیدر که بود؟

کــــی توانستی جـــزاو هنجارپیغمبر(ص) گرفت

هـــر کـــه را مهر«علی» باشد تواند در بهشت

ســـــــاغرنوشین زدسـت ســـــــاقی کـوثرگرفت

وآن کـــــه از مهرش بـــود بیزار، روز داوری

کــــــــــــــم تـوانـد دامـن بخشـــــایش داورگرفت

جـــــان فدای نـــــام او کز بهر اوصافش خدای

بس ادیبــــــــانِ سخنــدان را ثنـــــــــاگسترگرفت

 

 

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند1, | بازديد : 328

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |



شهادت دکتر سید حسین فاطمی

**
.بیــــرون نمیـــرود زدلــــم داغ آن عــزیـــز
داغ کــسی که خــاطرم ازمـــرگ اوفسـرد

داغ شهیــدِ خفتــه بــه خـونــی که درغــمش
جانـــم بلب رسیـــدوغم ازدل بـــدرنـــبرد

***

فـــرخنده کــیش مـــرد ِجـــوانی دلیــربـــود
دلــــداده ی بزرگــــی وســـالاری وطـــن

ســرمسـتِ جـــامِ همــت وایمـــان واعتقـــاد
همگـــامِ (رهبــران)به هــواداری وطـــن

***

کــوشیــــد بـــا اراده ی ستـــــواروآهـنیــــن
در راه طـــَردِ دشــمن وقطـــع ایـــادَیــش

با کلـکِ حــقّ نـویس نوشت آنچه بود راست
درحــقّ ملـــــت وعـــلـل نــــامـــرادَیــش

***

تا بــــود درکَفَش قلـــمی تنـــدوحــقّ نگـــــار
مطلب نـــوشت درپــی تعیین سرنـــوشت

چـــــون شد وزیـــر،بـــار قــدم برقلــم فرود
درکفـه ی مبــــارزه سنگی تمـــام هشـــت

***

دانـــست چیـست ماهیــتِ فـــکربــــاختـــــر
دربســط قـدرت ازپــــی تسخیــرخــاوران

زیــن رو فــشرد پــــای،دراِخـــراج اَجـنَبــی
زایــــران زمین کـه هست کُنـــامِ دلاوران
***
چــــون پشتِ سرنـــهاد شبیـــخون شـــــاه را
درآن ســـه روزحــادثه انگیـــز فتنه زای!

گــفت آنچـــه بود درخــورشـــاه پلیــد خــوی
با خلق پرخروش،دژم حــال وخسته نـای!

***

وآن گَـــه که بـــازگشت شهِ اجنبــی پنــــــــاه
بــا دست خــارجی زهزیمت به آشیــــان!

کـــرد آنچـــه کــرد برهمـــه آزادگـــان ستـــم
لیک این به جان نیافت درآن ماجَرا امان!

***

صبحـی ست نیمه روشن ومردی پریده رنگ
بیمـــاروزاروخسته ولـــی با ثبــــاتِ کوه!

از محبـــس آورنــدش ودرچــــهره اش پــدید
آیـــات سربلنــــــدی ووالائــــی وشـــکوه

***

یکبــــارخـــــورده تیــــر،زدست (فدائیــــان)
یکبـــارنیزضربــتِ چـــاقوی بی مُخـــی!

درپیکـــرش نمانده دگــــر پــــاره ای رَمــــَق
یکچنــــد بـوده همــــدم آهـــی وآوُخــــی!

***

دربــــامداد سرد وغـــم افزایــی این چنیـــــن
بیمـــاررا بـــه مقتـــل آزادگــــان برنــــد!

(دکتــــرحسیــن فــــاطمی)آن زنــده نــــام را
بـــاحــال تب،به جوخه ی اعــدام بسپُرنـد

***

گفتنـــدعفــوخــویش ز درگــــاه شــه بخـــواه
تـــا وارهـــی زکشتـــه شدن،در پنـــاه او!

گفتـــــا که هرگزاین نکنم ،بِه که جان خویش
بهـــروطــن سپــــارم ومیــــرم به راه او!

***

بیمـــاربرکشــد سرویک لحظــه خویـــش را
ستـــواروا نمایـــد وخــــُرسنـــدورادفـــر!

هرگـــز به خـــویشتـــن نــدهد راه،وحشتـــی
کـــز رازِجـــاودانــه شــدن هست بـاخبر!

***

دانـــَد که خون اوست درین خشکســـالِ رشد
کــــآردنهـــالِ نهضت ملـــی به برگ وبـر

زیــن روی تــن به مرگ دهد با رضــای دل
تــا خوش کنـد حقیـــقت ایثــار جلــوه گر!

***

دانـــد که چند لحظـــه دگـــربیش زنـده نیست
آرد به یــاد،کودک شیــــرین زبــان وزن

لــــرزد دمی بـه خویش ولیــک ازپــی هدف
ستـوار وخنده روی کنــد ترک جـان وتن

***

رخـــصت نمیــدهــــد کــه ببنـــدند چشـــم او
فریاد میــکشد:«شـــه جـــلاد مـــرده باد»

«آن کس که نام نیـــــکِ«مصدق»کند تبـــاه
نـــامش زکـــارنامۀ هستـــی سترده بــاد»

***

درخـــــــون کشنــد پیــــــکرآن بیگنـــــاه را
کو عـــاشق است عاشقِ ایــران پـُرشُکون

فریـــاد(زنـــده بـــاد وطن)سردهـــد زجــــان
آنجـــا که لاله گون کند این خاک رازخون

***

نــــامش «حسین» بودوبه ســان نیای خویش
پـیش «یزیدِ»عصر،به تسلیــــم تن نـــداد

درخـــون تپید وشد به قدمگــــاه حقّ شهیـــــد
سرجـــــز به راه مـلت وعــشق وطن نداد

 

عبدالعلی ادیب برومند

http://www.adibboroumand.com/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند1, | بازديد : 258

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 21 آبان 1391 توسط سید مجتبی محمدی |


 

شعر,كتاب حاصل هستي

**
نان به نرخ روز …

**

.هر کس که خواست مطرحِ دورِ زمان بود
گر نان به نرخ روز خورد کامران بود

 

ابنای جنس اکثر از این خانواده اند
بس دیر ممکن است که کس غیر از آن بود

 

نان را به نرخ روز دلیرانه می خورد
هر کس که سخت در طلب آب و نان بود
***
هر چند گاه، نوبت سالار و سروری است
و آنگه به درگهش چه بسا کس روان بود

 

هر یک به قصد مالی و سودای منصبی
پروانه وار گردِ سرش پر فشان بود

 

گنجِ تملّق است که گردد نثارِ وی
گنجی که لعل دانه ی آن ناردان(۱) بود

 

در پرتو تملق در سایه ی مدیح
مادح قرین راحت و امن و امان بود

 

گر باشدش عقیده، زنَد پشت پا بر او
ورنه در اصل تابعِ وضعِ زمان بود

 

پیشش تفاوتی نبود بین نیک و بد
گر صاحب اقتدار، چنین یا چنان بود

 

بالا برد مداهنه را تا به بام عرش
گر خواجه اش به سان قزل ارسلان(۲) بود

 

تا خواجه را لوازم قدرت بود به کام
تکرار این مداهنه ورد زبان بود

 

لیک آن زمان که جایگزین گرددش رقیب
مدحتسرای پیش، بدو پشتوان بود

 


گوید ثنای این دگر و خوانَدَش بزرگ
او را بس امتیاز به خرد و کلان بود

 

در سایه ی حمایتِ این خواجه ی اخیر
نانش درون روغن و بختش جوان بود

 

القصه هر که حاکم منصوب را ستود
با عیش و نوش و ناز و طرب همعنان بود

 

گر شاعری نحیف بوَد در جهانِ شعر
آوازه اش بلند به هفت آسمان بود

 

ور عالِمی ضعیف بوَد در مقام علم
با حکم زور اعلم خلق جهان بود

 

لیک این طریق شیوه ی آزاده مرد نیست
آزاده را گریز از این آستان بود

 

این گونه شخص فاقد شخصیت است و نام
نام آن بود که خود به شرف توأمان بود

 

بی بهره از اصالت و شأن و فضیلت است
هر کس که بنده زر و زورِکسان بود

 

آزاده تا به مرگ، عقیدت فروش نیست
نپذیرد آب و جاه ، وگر رایگان بود


گر جیفه بهر کرکس مردار خور سزاست
کِی در خورِ عقابِ بلند آشیان بود؟

 

عبدالعلی ادیب برومند
—–
۱- ناردان: دانه انار
۲- اشاره به شعر استاد ظهیر فاریابی است از این قرار


صد کرسیِ فلک نهد اندیشه زیر پای 

 تا بوسه بر رکابِ قزل ارسلان زند

 

**

http://www.adibboroumand.com/

برچسب ها : ,

موضوع : ادیب برومند1, | بازديد : 327

صفحه قبل 1 2 3 صفحه بعد